کتابشناسی
الف: کتابها
1) شن، فو وی(۲۰۲۳)، تاریخ تبادلات فرهنگی چین و آسیای غربی، تای یوان: انتشارات آموزش شانشی.
2) لیو، با سیو/ هو، ری(۲۰۲۲)، پژوهشی درباره راهبرد و سازوکار گسترش آموزش در چارچوب ابتکار کمربند و جاده، نان نینگ: انتشارات آموزش گوانگشی.
3) لیو، زن تانگ(۲۰۱۹)، داستان چین و ایران، پکن: انتشارات گفتوگوی بینالمللی پنج قاره.
4) مو، هونگ یای(۲۰۱۴)، یادداشتهایی از ایران، ژنگ ژو: انتشارات دانشگاه هنان.
ب: مقالهها
1) امام، سید جلال (۱۳۹۱)، «بررسی تاریخی سهم زبان فارسی در فرهنگ مسلمانان چین»، نشریۀ تاریخ اسلام، شمارۀ 51،صص 189ـ 228
2) بازدار، تهمینه(۱۴۰۲)، «بررسی تطبیقی ویژگیهای زمان دستوری و نمود در زبانهای فارسی و چینی براساس زبانشناسی پیکرهای»، مجلۀ مطالعات آموزش بینالمللی زبان فارسی، سال ۸، شمارۀ ۱3،صص ۲۱۱–۲۳۷.
3) برزگربفروئی، محدثه (۱۴۰۱)، « نگاهی به ترکیبات ساده وصفی و اضافی در زبانهای فارسی و چینی (رویکردی آموزشی)». مطالعات آموزش بینالمللی زبان فارسی، سال 7، شمارۀ 12، صص 105 ـ 123.
4) دینگ، جون (۱۳۸۴)، « نگاهی به روند آموزش زبان فارسی در چین و توسعۀ تبادلات فرهنگی چین و ایران»، مجموعه مقالات همایش بینالمللی گفتوگوی تمدنها در پرتو سفرهای دریایی ژنگهه دانشگاه ملیتهای شمال غربی، مؤسسۀ علوم اجتماعی نینگشیا و رایزنی فرهنگی سفارت جمهوری اسلامی ایران در چین، (۱۹۴–۱۹۹ و ۴۵۹–۴۶۰).
5) ذوالفقاری،حسن(۱۳۹۸)، « آشنایی با کرسیهای زبان و ادبیات فارسی در چین». نشریۀ مطالعات ایرانی اسلامی، دورۀ 9، شمارۀ3، صص ۴۹-۸۴.
6) رضی نژاد، سید محمد، رستاخیز، مهسا(1404)، « بررسی مشکلات نگارشی- ویرایشی در کتاب Fors Tili (کتاب آموزش زبان فارسی در کشور ازبکستان)»، فصلنامۀ بین المللی علمی تخصصی مطالعات زبان فارسی(شفای دل سابق)، سال 7، شمارۀ 19،صص 74ـ 97.
7) صدیقیفر، زهره، حسینی، زهراسادات(۱۳۹۵)، « آموزش واژگان فارسی به چینیزبانان براساس راهبردهای یادگیری زبانآموزان»، گردهمایی سراسری انجمن ترویج زبان و ادب فارسی ایران.
8) صفایی قلاتی، مهدی، زارع، سعیده/ یاراحمدزهی، ناهید(۱۳۹۹)، « انتقال آوایی در گفتار فارسیِ فارسیآموزان چینی با تمرکز بر فضای واکهای»، پژوهشنامه آموزش زبان فارسی به غیرفارسیزبانان، دورۀ 9، شمارۀ 1،صص ۱۴۹–۱۷۶.
9) لیو، ینگ شن(۱۹۹۱)،«آموزش زبانهای ایرانی و فارسی در دوران سلسلههای تانگ و یوان در چین»، نشریۀ دانشگاه سینکیانگ (نسخۀ علوم انسانی و اجتماعی)، دورۀ1، شمارۀ1، صص۱۸–۲۳.
10) مرادزاده، رضا (۱۳۹۶)، « زبان فارسی و گسترش اسلام در چین. پژوهشنامه تاریخ تمدن اسلامی (مقالات و بررسیها)»، سال50، شمارۀ 1، صص۷۱–۹۲.
11) مو، هونگ یان، طبری شاهاندشت، نرگس(۱۴۰۲)، « بررسی وضعیت آموزش زبان چینی و فارسی در ایران و چین». مطالعات آموزش بینالمللی زبان فارسی، سال8، شمارۀ13، صص ۷۱–۹۸.
12) میردهقان، مهین ناز، میرزاییبرزکی،رضا، دهقانی، مرضیه (۱۳۹7)، « تدوین و ارزیابی درسنامههای جامع آموزش زبان فارسی به چینیزبانان در سطح پایه براساس چارچوب مرجع آموزش زبان فارسی» پژوهشنامه آموزش زبان فارسی به غیرفارسیزبانان، سال 7، شمارۀ 2، صص ۱۶۵–۱۹۴.
13) وانگ، زنگ رونگ(۱۴۰۲)، « آموزش ضربالمثل فارسی به غیرفارسیزبانان: درس خواندن متون مطبوعاتی بهعنوان مطالعه موردی»، پژوهشهای زبانشناختی در زبانهای خارجی، دورۀ 13، شمارۀ3،صص ۴۹۷–۵۰۸.
14) وکیل فرد، امیررضا، حیدری خسرو، پریسا(۱۴۰۱)، « بررسی ارتباط بین نوع شخصیت، سبکها و راهبردهای یادگیری زبان در میان فارسیآموزان چینی»، دوماهنامۀ جستارهای زبانی ، دورۀ 13، شمارۀ4، صص۶۵۹–۶۹۰.
ج: منابع اینترنتی
1) بیانیۀ مشترک جمهوری اسلامی ایران و جمهوری خلق چین(1394) برگرفته شده از سایت: https://fararu.com/fa/tiny/news-610531 .
2) فرهنگ ملل(بدون تاریخ)، « بحث کوتاهی درباره زبان فارسی و گسترش آن در چین»(1404) برگرفته شده از سایت: https://farhangemelal.icro.ir/news/18188
Chinese references
1) 丁俊.从中国波斯语教学活动的历程看中伊(朗)文化交流的发展[C]//宁夏社会科学院,伊朗伊斯兰共和国驻华大使馆文化处.郑和下西洋与文明对话国际研讨会论文汇编.西北民族大学;,2005:194-199+459-460.
2) 刘宝存,胡瑞,等.“一带一路”倡议下扩大教育开放战略与机制研究[M].南宁:广西教育出版社,2022.
3) 刘迎胜.唐元时代中国的伊朗语文与波斯语文教育[J].新疆大学学报(哲学社会科学版),1991,(01).
4) 刘振堂.中国和伊朗的故事[M].北京:五洲传播出版社,2019.
5) 穆宏燕.波斯札记[M].郑州:河南大学出版社,2014.
6) 沈福伟.中国与西亚文化交流史[M].太原:山西教育出版社,2023.